Prawo tolerancji

Prawo TOLERANCJI

Prawo mówi o tym, iż jedyną prawidłową reakcją na drugiego człowieka jest postawa nieoceniającej akceptacji.
Tolerancja – to przyjęcie drugiego takim, jakim jest, bez oceniania go, bez uprzedzeń, bez stawiania warunków itp.
Brak umiejętności przyjęcia takiej postawy stanowi poważne zakłócenie dla prawidłowego otwartego kontaktu z innymi.
Akceptacja, o której mowa nie jest jednak jednoznaczna z aprobatą! Nie można i nie należy, bowiem aprobować czyjegoś postępowania niezgodnego z Prawami VIP.
Tolerancja wymaga jednak uznawania prawa do decydowania o sobie przez każdego człowieka – o ile jego postępowanie nie zagraża nam i innym. Zabrania dążenie do podporządkowania sobie takiego, czy innego człowieka w imię jego, bądź wspólnego „dobra”.
Wymaga zachowania postawy otwartej i bezemocjonalnej – pozwalającej każdemu zbierać swoje własne doświadczenia i ponosić skutki swoich zachowań i wyborów, oraz wyciągać wnioski.

Tolerancja – to rozumienie i przyjęcie inności drugiego człowieka.
Pojęcie tolerancji zbyt często jest mylone z konforminizmem, wygodnictwem, asekuracją, uległością – z tym wszystkim, co w gruncie rzeczy wypływa z lęku.
Tolerancja wypływa nie z lęku, lecz ze zrozumienia, że każdy człowiek jest niepowtarzalną indywidualnością i spełnia w całości inna rolę oraz ma inną drogę rozwoju.
Tolerancja nie jest pobłażliwością dla błędów innych ludzi. Jeżeli jednak nie współpracujemy z drugim człowiekiem i jego błędy nas nie dotyczą -  nie stawiajmy się egzekutorami – to nie nasze zadanie!
Brak tolerancji świadczy również o stawianiu wyższej oceny sobie, niż innym.
Tylko łączna postawa tolerancji, pokory i opieki pozwala uniknąć pychy, wywyższania się, jak i „przesłodzonej” dobroci i chęci zabawiania innych na siłe!
Objąć  swoją uwaga całość, to znaczy umieć wyjść ze swojej prywatnej sfery – dopiero wtedy pojawia się szansa zobaczenia przydatności każdego człowieka i każdej sytuacji.
Wtedy nawet ten, który sprawia zło staje się naszym wychowawcą i nauczycielem.