PRAWO POKORY

Prawo POKORY

Pokora, to umiejętność objęcia świadomością zdarzeń, spraw, ludzi, rzeczy – z każdego punktu widzenia i z każdej perspektywy.
Rozumieć pokorę, to zdawać sobie sprawę z tego, że każdy człowiek jest inny, że sposób jego życia i jego praca są inne – inne jest również jego widzenie każdego problemu.

Wstępem do zrozumienia pokory jest uświadomienie sobie, że my sami nie obejmujemy jednocześnie wszystkich szczegółów istniejącej całości. W momencie skupienia uwagi na jednym wycinkowym problemie – zawężamy się i tracimy z pola widzenia całość. Warunkiem zatem zrozumienia pokory, a zarazem jej przejawem jest umiejętność wewnętrznego przyznania się przez każdego z nas do swojej „ograniczoności” i konstruktywnego pogodzenia się z nią.
Dla zrozumienia i przejawiania pokory niezbędne jest także przyznanie, że pomimo różnic pomiędzy ludźmi w zakresie ich pracy i odpowiedzialności – wszyscy są niezbędni dla wykonania całości pracy – każdy w zakresie swoich możliwości.
Pokorą jest zrozumienie, że w tej pracy nikt nie jest lepszy ani gorszy, większy ani mniejszy!
Takie zrozumienie uczy, a jednocześnie wymaga, aby każdy był pokorny wobec siebie, wobec drugiego, wobec pracy, wobec planu, wobec całości!
Być  pokornym – to widzieć siebie w całości, a nie siebie jako całość!
To ujrzenie siebie w łańcuchu tych, którzy idą przed nami i za nami!
To przyjęcie i stałe uświadamianie sobie powszechnej łączności wszystkiego ze wszystkim i płynącej stąd harmonii!